سه شنبه ای که گذشت اولین روز کاری مجلس هشتم بود. به همین بهانه بر آن شدم که نکاتی را در این مورد بیان کنم.

صدای گرم اذان مرحوم خوری از گلدسته های مسجد حسینی به گوش می رسید و من منتظر رسیدن یک دوست بزرگ  .طولی نکشید که او وارد مسجد شد و من از فرط علاقه به دست بوسیش رفتم .او هم دست نوازشی به سرم کشید و آرام ومتین به سمت محراب حرکت کرد . مردم تا چهره نورانی اش را دیدند بلند شدند و سلام کردند و او هم با ان لبخند همیشگی و با صدای دلنشینش به آنها سلام داد .در محراب مسجد نشست و آماده برای اقامه نماز که من جلو رفتم و قد قامت  الصلاه گفتم . نماز را آرام خواند و سلام داد . منم تکبیر گفتم و همان جا پیش دوستم نشستم  درست در روبرویش . تسبیح 34 دانه ای گلی . خاک کربلا را برداشت و سرش را به پایین خم کرد . نمی دانم ولی شمرده شمرده کلماتی را زمزمه کرد . سه مرتبه تسبیح را دور داد دعایی خواند و از جایش بلند شد . منم تکبیر گفتم . نماز عصر را خواند. همان طور آرام و با توجه .

نماز که تمام شد به سمت آخر مسجد حرکت کردم  . که دوستم مرا صدا زد .تشکری کرد و گفت فردا صبح بیا دفترم .

در حالی که در پوست خود نمی گنجیدم به خانه آمدم . شب را به خوشحالی به صبح رساندم . دوچرخه قرمز رنگم را برداشتم و با هزاران سوال در ذهنم روانه دفترش شدم .در مسیر هیچ چیز توجهم را جلب نمی کرد و فقط به دنبال جوابی برای سوالهایم بودم .

با آن حالی که داشتم خدا را شکر که سالم به  دفترش رسیدم . در زدم و وارد شدم . به دوستم سلام کردم و او با آن لبخند همیشگی اش میزبانم شد .  مرا در آغوش گرفت و در جلوی دیگران از من تعریف کرد . دقایقی مرا تنها گذاشت و رفت . اما طولی نکشید که با کتابی برگشت . کتاب را به من داد منم تشکر کرد واز دوستم خداحافظی کردم .

به سمت مسجد حرکت کردم . داخل مسجد کنار مرحوم خوری نشستم . کتاب را باز کردم  و صفحاتش را ورق زدم  .کتاب احکام بود .

دوباره پرتوی گرم خورشید عمود بر زمین شد که مرحوم خوری به سمت بلندگو رفت و من دوباره منتظر دوستم ماندم .

    این نوشته رو احسان مرجانی در اختیار من قرار داد که من هم روی وبلاگ گذاشتم

   معلم مانند شمعی است که می سوزد و برای ما نور و گرما تولید می کند. معلم ما را خیلی زیاد دوست دارد‌‌‌‌٬ چون به ما درس می دهد و تلاش می کند که باسواد شویم تا درآینده بتوانیم کار خوبی پیدا کنیم. معلم به ما درس زندگی کردن می آموزد و به ما یاد می دهد که باید با همه و با خانواده خود مهربان باشیم. او ما را مثل فرزندان خودش دوست دارد و به ما احترام می گذارد. معلمی شغل پیامبران است. چون آنها هم به مردم درس اخلاق و خوب زندگی کردن را یاد می دادند. آنها می گفتند که خداوند انسانها را آفریده است و برای اینکه آنها خوب زندگی کنند٬ نیاز به معلمانی خوب دارند. پس ما هم برای اینکه خوب باشیم نیاز به معلم داریم. بعضی از معلمان به دانش آموزان کتک می زنند. آنها دشمن ما نیستند و اگر هم به ما کتک می زنند به خاطر این است که درس بخوانیم و چیزهای خوب یاد بگیریم و تنبلی نکنیم. من معلمم را دوست دارم و دست او را می بوسم. معلم نباید بین دانش آموزان فرق بگذارد و باید به همه آنها به یک چشم نگاه کند. روز ۱۲ اردیبهشت روزی است که آقای مرتضی مطهری شهید شدند و نام این روز٬ روز معلم شده است. ما هر سال این روز را جشن می گیریم و به معلمان خودمان هدیه می دهیم. معلم عزیزم روزت مبارک.           اردیبهشت۱۳۷۷ اول راهنمایی مدرسه شهید عبدالهی.

   چکیده ای از انشای سال اول راهنماییم بود که آنرا در دفتر خاطراتم حفظ کرده ام و به این بهانه خواستم این روز فرخنده رو به همه معلمین و اساتید عزیزتر از جانم تبریک و تهنیت بگویم و از زحمات آنها تشکر کنم. همچنین جا دارد این روز عزیز را به همه معلمین واساتید گرانقدر ایران خصوصا آقایان حمید عبدالهیان٬ حسین کریمیان٬ محسن مسعودی٬ حمید رضا رمضانی٬ مجید علیشاهی٬ محمد حسین مجیدی و همچنین دایی و خواهر عزیزم تبریک و تهنیت بگویم و آرزوی توفیق توفیق روزافزون برای شما دارم.

گفتمانهای: اتحاد محوری، توطئه زدایی و اعتماد به نفس

 در این مجال سعی می کنم تا اصلیترین مشکلات پیش روی شهرستان را بررسی کنم.

   بجستان شهرستانی است  که علیرغم اینکه در منطقه آب و هوایی گرم وخشک قرار گرفته است، ولی از لحاظ امکانات محیطی در سطح نسبتا خوبی قرار گرفته است (معادن سنگ، موقعیت مواصلاتی مناسب و...). به علاوه از لحاظ نیروی انسانی فعال و نخبه هم حرفهایی برای گفتن داشته و دارد. اما در عین حال محذورات محیطی زیادی هم بر بجستان تحمیل شده است که طبیعتا این محذورات محیطی، محذورات سیاسی- اداری و اجتماعی – اقتصادی برای آن بهمراه داشته است (کویری بودن منطقه و...).