بالاخره تلاش های همه (از مردم و مسئولان گذشته و کنونی) نتیجه داد و سرانجام در تقسیم بندی کشوری بجستان با عنوان شهرستان به ثبت رسید و جا دارد که از همه کسانی که در این راه زحمت کشیدند تشکر کنیم. به نظر من مهم ترین چیزی که ما را به این هدف رساند اتحاد و همدلی همه بجستانی ها بود. تقاضای شهرستان شدن و پیگیری آن یکی از مظاهر یکدلی و همدلی بجستانی ها بود.(البته تلاش نماینده محترم سابق جناب آقای مدنی غیر قابل انکار است) ظاهر امر این است که اتفاق چندانی نیافتاده و تنها در نوشته ها و محاسبات کشوری کلمه بخش جایش را به شهرستان داده است. قیمت مسکن به شدت افزایش یافته و به زودی چند اداره دیگر در شهرمان احداث خواهد شد یا چند تابلو تغییر خواهد کردو... اما واقعیتی که در پی آن نهفته، بسیار فراتر از اینهاست.
اولین و ساده ترین نتیجه شهرستان شدن تحقق یک خواسته همگانی است. بجستان حقش بود که پس از حدود هفتاد سال از طلسم بخش عبور کند و فضای تازه تری را تجربه کند. بیش از بیست سال طومارها با عناوین و اشکال مختلف جمع آوری و به مرکز ارسال می شد تا حقی که طبیعی دانسته می شد بدست آید. حجم زیادی از جمعیت بجستان در طول سال های گذشته به دلایل اقتصادی، شغلی یا علمی مجبور به مهاجرت شده اند و گرچه اندکی روند مهاجرت کاهش یافته باز هم هیچ وقت متوقف نخواهد شد. شرایط کشاورزی و صنعتی بجستان به گونه ای است که به صرف آن نمی توان قطب جمعیتی ایجاد کرد و بنابر این اگر قرار بود که دست بر دست بگذاریم تا سال ها همین شرایط را داشتیم.
حال به تعبیری ما در آن فردایی هستیم که سال ها آرزویش را داشتیم. سال ها از خدا به دعا خواستیم تا شهرستان شویم. مسلماً شهرستان شدن همه هدف ما نبوده است. استقلال شهری یکی از امکاناتی است که به ما داده شده است. ما در مقابل این شرایط تازه مسئولیم و باید قدر آن را بدانیم. اگر قرار باشد همان وضعیت قبل وجود داشته باشد پس این همه تلاش و پافشاری برای چه بود؟ شهرستان های زیادی وجود دارند که شاید چند صد هزار نفر سکنه داشته باشند و هزاران امکانات دیگر ولی فرهنگ و منش عموم مردمانش غیر از بدنامی برای آن شهرها چیزی ندارد. به نظر من ارزش هر شهر در مردم فهیم آن است نه در تعداد کارخانه هایش یا تعداد آثار باستانیش. مرکز استانی که بیشتر مردمانش معتاد یا قاچاقچی باشند افتخاری نخواهد داشت و دهی که چندین شخصیت فرهنگی و علمی به کشور تقدیم کرده باشد بسیار سربلند و رو سفید خواهد بود. مواظب باشیم شهرستان شدن ما باعث نشود که از روستاهای اطرافمان غافل شویم. آنها هم باید در شادی ما سهمی داشته باشند. اگر به خودمان تکانی ندهیم و از موقعیت گذشته قدمی جلوتر نرویم متضرر شده ایم. در آن صورت تنها بهره مان گرانی مسکن و کاهش امکانات و شلوغی خیابان ها خواهد بود. به خصوص جوانان بجستان باید همتی کنند و خود را برای فردایی بهتر آماده کنند. فردایی که شایسته شأن و مقام شهرستان بجستان باشد.
